Βρήκε θησαυρό με χρυσά νομίσματα, αλλά τον...χάρηκε για λίγες μόνο ώρες, αφού η ατυχία τον οδήγησε σε αστυνομικό μπλόκο, και τον...έχασε.
Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες όταν ο 31χρονος Αλβανός εργάτης, συμμετέχοντας σε εργασίες που είχε αναλάβει για καθαρισμό απο πέτρες και ισοπέδωση κάποιου χώρου στο πίσω μέρος της μονής Στομίου στην Κόνιτσα, κοντά στην χαράδρα, όπου θα έχτιζαν ένα πέτρινο τοίχο.. Δούλευε μέρες στο σημείο μαζί με δύο άλλους συμπατριώτες του, -αυτός σαν εργάτης και οι άλλοι δύο σαν κτίστες-, και ξαφνικά την τελευταία μέρα το φτυάρι του, "κτύπησε" σε ένα σανιδένιο κουτί. Προσπάθησε να βγάλει τις σανίδες και απο μέσα άρχισαν να βγαίνουν τα χρυσά νομίσματα.
Ο 31χρονος μόλις συνήλθε απο το σοκ, συγκέντρωσε σε ένα ρούχο τα νομίσματα και συνέχισε την δουλειά του για να τον υποψιαστούν αν έφευγε.
Κανονικά στην ώρα του λοιπόν, με το τελευταίο λεωφορείο από την Κόνιτσα, έφυγε απο την δουλειά του, -κατά μια πληροφορία με τελικό προορισμό την Κακαβιά-, φυσικά καταχαρούμενος, αλλά...
Στην περιοχή της Κλειδωνιάς (...σχετική ανάρτηση του All News Epirus την περασμένη Παρασκευή), το λεωφορείο σταματά σε μπλόκο της αστυνομίας, και του ζητήθηκε το διαβατήριο του για έλεγχο στοιχείων, αλλά δεν το είχε μαζί του, ή δεν είχε καθόλου. Οι αστυνομικοί σε έλεγχο στην τσάντα με τα ρούχα του, βρίσκουν τον θησαυρό που αποτελούνταν απο 268 χρυσά νομίσματα και συγκεκριμένα :
· ένα (1) νόμισμα του Καρόλου Δ’, κοπής 1808, διαμέτρου 36 mm,
· δύο (2) δουκάτα διαμέτρου 21 mm, χρονολογίας 1732-1735 και 1752-1762 αντίστοιχα,
· εκατόν δεκατρία (113) νομίσματα, διαμέτρου 13-16 mm, οθωμανικής περιόδου,
· εκατόν είκοσι τέσσερα (124) νομίσματα, διαμέτρου 19-21 mm, οθωμανικής περιόδου,
· είκοσι οχτώ (28) νομίσματα, διαμέτρου 22 και 29 mm, οθωμανικής περιόδου.
Όλα κατασχέθηκαν γιατί εμπίπτουν στις διατάξεις της νομοθεσίας για την προστασία των αρχαιοτήτων και της εν γένει πολιτιστικής κληρονομιάς, και στη συνέχεια παραδόθηκαν στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων, για την περαιτέρω εκτίμησή τους.-"Όνειρο ήταν και πάει..." λοιπόν ο θησαυρός για τον 31χρονο Αλβανό, η αξία του οποίου είναι τεράστια κυρίως για την σπανιότητά τους λόγω της παλαιότητάς τους.
Φυσικά στη συνέχεια έγινε έρευνα στο σημείο αν υπήρχαν κι άλλα νομίσματα, αλλά δεν βρέθηκε το παραμικρό...
ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΙ ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ?
Αυτό που ερευνά τώρα η Αστυνομία, είναι αν οι άλλοι δύο εργαζόμενοι μαζί με τον 31χρονο, έχουν κι αυτοί συμμετοχή στην ανεύρεση του θησαυρού, γιατί τα ίχνη τους έχουν χαθεί. Αν γνώριζαν για τον θησαυρό, τότε έγινε η μοιρασιά, οπότε το σύνολο των χρυσών νομισμάτων, πρέπει να ήταν τουλάχιστον τριπλάσιο.
Σίγουρα ο 31χρονος θα έδωσε στοιχεία στην Αστυνομία, η οποία συνεχίζει τις έρευνες. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι άλλοι δύο Αλβανοί διέφυγαν στην Αλβανία απο τα γνωστά περάσματα της περιοχής.
Πάντως με Κονιτσιώτες που επικοινωνήσαμε, στην περιοχή υπήρχε φήμη οτι κοντά στο μοναστήρι υπήρχαν θησαυροί με χρυσές λίρες και πολλοί χρυσοθήρες, όσο η Μονή ήταν κλειστή, με ειδικά μηχανήματα έκαναν ελέγχους, άγνωστο βέβαια αν βρήκαν ή όχι κάτι...
ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΚΕΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ?
Θέμα συζητήσεων λοιπόν ο θησαυρός στην περιοχή και ποικίλες οι εκδοχές για το ποιός τον έκρυψε εκεί πριν πάρα πολλά χρόνια βέβαια.
Οι πιθανότερες είναι:
-Να τον έθαψε κάποιος καλόγερος του μοναστηριού μεταξύ18ου και 19ου αιώνα, για να τον προφυλάξει απο τους Τούρκους. Τα χρυσά νομίσματα πιαθανότατα να είναι δωρεά κάποιου για τις ανάγκες του μοναστηριού. Πεθαίνοντας αυτός που γνώριζε την ύπαρξη του χρυσού, πήρε μαζί του και το μυστικό.
-Να τον έκρυψε Τούρκος για να τον πάρει αργότερα, και για να γνωρίζει την περιοχή, διάλεξε σημείο κοντά στο Μοναστήρι για σημάδι.
-Να τον έκρυψε πλούσιος κτηνοτρόφος της περιοχής για να τον προστατέψει απο ληστές και Τούρκους.
Το Μοναστήρι του Στομίου (που ονομάστηκε έτσι από τη στενή χαράδρα πάνω από την οποία είναι χτισμένο), είναι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο και είχε πρωτοκτιστεί στην απέναντι πλευρά στα 1590, αλλά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στα 1774, επειδή εκεί μετέβη θαυματουργικά η Ιερά Εικόνα της Μονής. Η Μονή είχε εγκαταλειφθεί μέχρι το 1958 όταν ο Γέροντας Παΐσιος, έζησε εκεί για τέσσερα χρόνια, από το 1958 ως το 1962, στην αρχή του μοναστικού του βίου, εργαζόμενος νυχθημερόν για την αναστήλωση και συντήρηση, πριν περάσει από το Σινά και καταλήξει στο Άγιον Όρος.
Γ.Κ