Άποψη
Η Ελλάδα βιώνει μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Οι ειδήσεις που άλλοτε θα προκαλούσαν σοκ και οργή, πλέον μοιάζουν να αποτελούν καθημερινότητα: Δολοφονίες και βασανισμοί παιδιών, βιασμοί, κυκλώματα trafficking με κρατικές διασυνδέσεις, ατιμωρησία εγκληματιών, αστυνομία που υπηρετεί συμφέροντα και μια κυβέρνηση που, αντί να αναλάβει ευθύνες, αποκρύπτει την αλήθεια.
Η πιο αποτρόπαια μορφή εγκλήματος είναι αυτή που στρέφεται εναντίον των πιο αθώων. Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα έχει συγκλονιστεί από υποθέσεις παιδικών βασανισμών και δολοφονιών, οι οποίες αποκαλύπτουν ένα εφιαλτικό κοινωνικό και κρατικό έλλειμμα προστασίας.
Παιδιά κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου από τους ίδιους τους γονείς τους ή από πρόσωπα που είχαν αναλάβει την προστασία τους. Το κράτος, ανίκανο να προλάβει τα εγκλήματα, αργοπορεί ακόμα και να αποδώσει δικαιοσύνη. Υποθέσεις όπως αυτή της 12χρονης από τον Κολωνό αποκάλυψαν δίκτυα παιδοβιαστών με πιθανές πολιτικές και αστυνομικές διασυνδέσεις. Αντί να υπάρξει άμεση εκκαθάριση των υπευθύνων, βλέπουμε καθυστερήσεις, αποφυλακίσεις και σκιές συγκάλυψης.
Την ίδια στιγμή, οι υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικής κακοποίησης έχουν εκτοξευθεί. Οι γυναικοκτονίες πλέον δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά», αλλά μια συνεχής τραγωδία που αναδεικνύει την έλλειψη πρόληψης και προστασίας. Οι γυναίκες που κακοποιούνται συχνά δεν έχουν πού να στραφούν, ενώ η δικαιοσύνη αργεί ή δεν αποδίδεται. Οι δράστες συχνά τιμωρούνται με ελαφρές ποινές ή βρίσκουν νομικά παραθυράκια για να αποφυλακιστούν.
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη τον Φεβρουάριο του 2023 στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, κυρίως νέους. Ήταν μια τραγωδία που δεν προήλθε από ατυχία, αλλά από διαχρονικές κρατικές παραλείψεις, διαφθορά και αδιαφορία. Ανύπαρκτα συστήματα ασφαλείας, ανεύθυνοι αξιωματούχοι, απροθυμία να γίνουν οι απαραίτητες βελτιώσεις. Παρά τις αρχικές υποσχέσεις για απόδοση ευθυνών, ακόμα και σήμερα, οι πραγματικοί υπεύθυνοι βρίσκονται στο απυρόβλητο. Η τραγωδία των Τεμπών πυροδότησε ένα πρωτοφανές κύμα διαμαρτυριών. Όμως η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι φορείς ακολούθησαν την τακτική του χρόνου και της λήθης.
Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες πρέπει να νιώθουν προστατευμένοι από το κράτος. Στην Ελλάδα του 2025, όμως, το κράτος λειτουργεί σαν εχθρός των πολιτών του. Διεφθαρμένοι αστυνομικοί προστατεύουν εγκληματικά κυκλώματα, ενώ η δικαιοσύνη λειτουργεί επιλεκτικά. Αντί να επικεντρώνεται στην προστασία των πολιτών, η αστυνομία χρησιμοποιείται για την καταστολή διαδηλώσεων και τη φίμωση όσων ζητούν απαντήσεις.
Όταν τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως φερέφωνα της κυβέρνησης και θάβουν κρίσιμες ειδήσεις, όταν η ατιμωρησία γίνεται ο κανόνας, όταν η διαφθορά διαπερνά όλους τους θεσμούς, τότε η κοινωνία οδηγείται σε αδιέξοδο.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Οι πολίτες της πρέπει να αποφασίσουν αν θα δεχτούν αυτή την παρακμή ή αν θα διεκδικήσουν ένα διαφορετικό μέλλον.
Η σιωπή είναι συνενοχή. Αν δεν αντιδράσουμε, γινόμαστε μέρος του προβλήματος. Οι μεγάλες αλλαγές δεν έγιναν ποτέ με παθητικότητα. Χρειάζεται αντίσταση, δράση και διαρκής πίεση. Δικαιοσύνη τώρα. Για τα παιδιά που χάθηκαν, για τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν, για τις οικογένειες των Τεμπών.
Η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει. Αλλά μόνο αν το απαιτήσουμε.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
Tags
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ