Τέσσερα χρόνια διαρκεί κιόλας ο πόλεμος στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αναλυτές ελπίζουν ότι η αμερικανική πίεση θα οδηγήσει σε ένα τερματισμό των εχθροπραξιών. Αλλά τι λένε οι ποιητές;
Μήλο της έριδος στις εκβολές του Δούναβη
24 Φεβρουαρίου σε λίγες μέρες, τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου κι έχουν αρχίσει να βάζουν στοιχήματα για το πότε θα τελειώσει, μάλλον με το στανιό. Ακόμα κι οι ποιητές έπαιξαν στους στίχους τους το τέλος του φονικού.Ο Γερμανός Αλεξανδρινός Γιόαχιμ Σαρτόριους πήγε στους Δελφούς για να ρωτήσει, αλλά είχε εκείνη τη μέρα χιονοθύελλα και δεν κατάλαβε τα νιαουρίσματα της Πυθίας.
Κι ο Έλληνας ποιητής Γιάννης Κακριδής, γόνος της γεραράς οικογενείας των κλασσικών φιλολόγων, ανασκάλεψε τις αρχαίες γραφές για να βρει εξηγήσεις. Κατέφυγε στον Φλάβιο Φιλόστρατο, τον εθνικό συγγραφέα των αρχών του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν που ανήκε στην πνευματική κουστωδία της λογίας αυτοκράτειρας Ιουλίας Δόμνας, κόρης του μεγάλου αρχιερέα του Ηλιογάβαλου.
Στον Ηρωικό του ο Φιλόστρατος γράφει για τη μοίρα των ομηρικών ηρώων και τοποθετεί τον νεκρό Αχιλλέα ζωντανό και πάλι με θεία παρέμβαση στη Λευκή Νήσο, στο Φιδονήσι, εκεί στις εκβολές του Δούναβη, που το κατέλαβαν οι Ρώσοι κατά την έναρξη του τελευταίου πολέμου και μετά το εγκατέλειψαν. Στο Φιδονήσι ο άσπετος Αχιλλέας καταγίνεται πια μόνο με έργα της ειρήνης και της αγάπης. Διαβάζουμε από τη συλλογή του Κακριδή με τίτλο «Ειδική ποιητική επιχείρηση» (2022):
Β11
Στο Φιδονήσι; Ναί, στο Φιδονήσι.
Εκεί με το μυστρί, το πηλοφόρι
μετανιωμένος ο ήρωας θα χτίσει
παλάτι για την ομορφιά. Το δόρυ
σε μια γωνιά θα μείνει ν’ αραχνιάζει.
Με το γλυκό τραγούδι-της μια κόρη
βάλσαμο στις πληγές-του θα σταλάζει,
κι αυτός μές στην αγάπη-του θα κλείσει
και των εχθρών-του ακόμα το μαράζι.
Στην άγρια στέρφα γη, στο ξερονήσι
κάποιο πρωί – και νά ’ταν αύριο, Θέ-μου! –
τραγουδιστό κελάρυσμα θα σβήσει
και τις στερνές πιά φλόγες του πολέμου.
Αλλά ο Φιλόστρατος δεν έγραψε μόνο αυτά για τον όλβιο Αχιλλέα. Έγραψε ότι ενώ χαιρόταν το βουκολικό του ειδύλλιο έμαθε μια μέρα πως ζούσε ακόμα η τελευταία απόγονος του Πριάμου. Και τότε άστραψε πάλι η σπίθα του μένους στην ψυχή του και παράγγειλε να του την φέρουν στο Φιδονήσι κι εκεί όρμησε και την έσφαξε στην ακτή. Πιστός ο Κακριδής στον Φιλόστρατο, πιστός στην ερμηνεία του πολέμου, ότι δηλαδή δεν τελειώνει ποτέ, ο πόλεμος είναι αμάραντος κι αθάνατος. Να και το αμέσως επόμενο ποίημα του Κακριδή:
Β12
Τραγούδια κι ομορφιές… ωραία μας τά ’πες,
κελαρυστά σχεδόν. Εγώ όμως νοιώθω
να κρύβει μες στα σπλάχνα-του όχι αγάπες,
μα της τυφλής εκδίκησης τον πόθο,
του μίσους, της οργής το ανεμοβόρι
κι ο τιμημένος ήρωας με τον γρόθο
τον σιδερένιο. Αλίμονο στην κόρη,
τη μακρινή συγγένισσα του εχθρού-του,
που ζήτησε και τού ’φεραν οι εμπόροι!
Μ’ αυτήν τώρα θα κάνει του κεφιού-του.
Τον βλέπει να ζυγώνει, ιδρώνει, τρέμει
κι ακούει κιόλας το σφύριγμα του κνούτου…
Ποιός είπε πως τελειώνουν οι πολέμοι;
Μήλο της έριδος στις εκβολές του Δούναβη
24 Φεβρουαρίου σε λίγες μέρες, τέσσερα χρόνια από την έναρξη του πολέμου κι έχουν αρχίσει να βάζουν στοιχήματα για το πότε θα τελειώσει, μάλλον με το στανιό. Ακόμα κι οι ποιητές έπαιξαν στους στίχους τους το τέλος του φονικού.Ο Γερμανός Αλεξανδρινός Γιόαχιμ Σαρτόριους πήγε στους Δελφούς για να ρωτήσει, αλλά είχε εκείνη τη μέρα χιονοθύελλα και δεν κατάλαβε τα νιαουρίσματα της Πυθίας.
Κι ο Έλληνας ποιητής Γιάννης Κακριδής, γόνος της γεραράς οικογενείας των κλασσικών φιλολόγων, ανασκάλεψε τις αρχαίες γραφές για να βρει εξηγήσεις. Κατέφυγε στον Φλάβιο Φιλόστρατο, τον εθνικό συγγραφέα των αρχών του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν που ανήκε στην πνευματική κουστωδία της λογίας αυτοκράτειρας Ιουλίας Δόμνας, κόρης του μεγάλου αρχιερέα του Ηλιογάβαλου.
Στον Ηρωικό του ο Φιλόστρατος γράφει για τη μοίρα των ομηρικών ηρώων και τοποθετεί τον νεκρό Αχιλλέα ζωντανό και πάλι με θεία παρέμβαση στη Λευκή Νήσο, στο Φιδονήσι, εκεί στις εκβολές του Δούναβη, που το κατέλαβαν οι Ρώσοι κατά την έναρξη του τελευταίου πολέμου και μετά το εγκατέλειψαν. Στο Φιδονήσι ο άσπετος Αχιλλέας καταγίνεται πια μόνο με έργα της ειρήνης και της αγάπης. Διαβάζουμε από τη συλλογή του Κακριδή με τίτλο «Ειδική ποιητική επιχείρηση» (2022):
Β11
Στο Φιδονήσι; Ναί, στο Φιδονήσι.
Εκεί με το μυστρί, το πηλοφόρι
μετανιωμένος ο ήρωας θα χτίσει
παλάτι για την ομορφιά. Το δόρυ
σε μια γωνιά θα μείνει ν’ αραχνιάζει.
Με το γλυκό τραγούδι-της μια κόρη
βάλσαμο στις πληγές-του θα σταλάζει,
κι αυτός μές στην αγάπη-του θα κλείσει
και των εχθρών-του ακόμα το μαράζι.
Στην άγρια στέρφα γη, στο ξερονήσι
κάποιο πρωί – και νά ’ταν αύριο, Θέ-μου! –
τραγουδιστό κελάρυσμα θα σβήσει
και τις στερνές πιά φλόγες του πολέμου.
Ο Αχιλλέας σέρνει με το άρμα του τον νεκρό Έκτορα
Αλλά ο Φιλόστρατος δεν έγραψε μόνο αυτά για τον όλβιο Αχιλλέα. Έγραψε ότι ενώ χαιρόταν το βουκολικό του ειδύλλιο έμαθε μια μέρα πως ζούσε ακόμα η τελευταία απόγονος του Πριάμου. Και τότε άστραψε πάλι η σπίθα του μένους στην ψυχή του και παράγγειλε να του την φέρουν στο Φιδονήσι κι εκεί όρμησε και την έσφαξε στην ακτή. Πιστός ο Κακριδής στον Φιλόστρατο, πιστός στην ερμηνεία του πολέμου, ότι δηλαδή δεν τελειώνει ποτέ, ο πόλεμος είναι αμάραντος κι αθάνατος. Να και το αμέσως επόμενο ποίημα του Κακριδή:
Β12
Τραγούδια κι ομορφιές… ωραία μας τά ’πες,
κελαρυστά σχεδόν. Εγώ όμως νοιώθω
να κρύβει μες στα σπλάχνα-του όχι αγάπες,
μα της τυφλής εκδίκησης τον πόθο,
του μίσους, της οργής το ανεμοβόρι
κι ο τιμημένος ήρωας με τον γρόθο
τον σιδερένιο. Αλίμονο στην κόρη,
τη μακρινή συγγένισσα του εχθρού-του,
που ζήτησε και τού ’φεραν οι εμπόροι!
Μ’ αυτήν τώρα θα κάνει του κεφιού-του.
Τον βλέπει να ζυγώνει, ιδρώνει, τρέμει
κι ακούει κιόλας το σφύριγμα του κνούτου…
Ποιός είπε πως τελειώνουν οι πολέμοι;
Tags
ΕΥΡΩΠΗ