Σίγουρα είναι πολύ νωπές ακόμη οι εντυπώσεις από ένα τριήμερο γεμάτο με παρεμβάσεις από την «αφρόκρεμα» της παγκόσμιας πολιτικής, για να μπορεί να έχει κανείς κατασταλαγμένη άποψη και να «βαθμολογήσει» τη φετινή Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Το σίγουρο είναι, ωστόσο, ότι έδωσε πολλή τροφή για σκέψη και προβληματισμό στις ημέρες που θα ακολουθήσουν, αλλά γέννησε και νέα ερωτήματα. Σε κάθε περίπτωση επιβεβαίωσε την εκτίμηση ότι έχουμε εισέλθει πλέον σε ένα νέο, εντελώς διαφορετικό πλανητικό τοπίο.
Η MAGA ήρθε για να μείνει
Οι ΗΠΑ του Τραμπ δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τη MAGA ατζέντα τους, η οποία είναι προϊόν μιας συνειδητής και καλά οργανωμένης διαδικασίας που επεξεργάστηκε η ομάδα του Αμερικανού προέδρου στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο θητείες του και τελικά οδήγησε στην επιστροφή του στον Λευκό Οίκο.
Η γερμανική ηγεσία
Οι Ευρωπαίοι συμφωνούν ότι χρειάζεται να μάθουν να χειρίζονται την «πολιτική της ισχύος», αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα να γίνουν και να δείχνουν πραγματικά ισχυροί και κυρίως να είναι ενωμένοι. Η Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς διεκδικεί πλέον την «ηγεσία μεταξύ εταίρων, χωρίς ηγεμονικές φαντασιώσεις». Θα το δεχτούν αυτό οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Ο Φινλανδός Αλεξάντερ Στουμπ είπε ότι το εύχεται κιόλας.
Τα όρια των Μακρόν και Στάρμερ
Ο Εμμανουέλ Μακρόν, που εμφανίστηκε στο πολιτικό στερέωμα ως η ενσάρκωση του «ευρωπαϊσμού», οδεύει προς το τέλος της θητείας του και μάλιστα εσωπολιτικά αποδυναμωμένος. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Κιρ Στάρμερ. Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας είναι αποφασισμένος να φέρει τη χώρα του πιο κοντά στην ΕΕ, αλλά το ερώτημα είναι αν εν μέσω διαρκών σκανδάλων θα μπορέσει να ολοκληρώσει τη θητεία του με βάση το πρόγραμμα.
Τα «πρέπει» και τα «πώς»
Με άλλα λόγια, στο Μόναχο ακούστηκαν τα «πρέπει», αλλά όχι και τα «πώς». Για τους Ευρωπαίους επιβεβαιώθηκε ότι έχει μεγάλη σημασία αν, πότε και με ποιον τρόπο μπορεί να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, αφού αυτό θα είναι και ένα σημαντικό κριτήριο και για τις αποφάσεις τους την «επόμενη μέρα».
Ουκρανία, Γάζα, Ιράν
Οι υπόλοιπες κρίσεις, όπως αυτή στη Γάζα, συζητήθηκαν, αλλά πέρασαν μάλλον σε δεύτερη μοίρα, αφού δεν έχουν αυτόν τον «ταυτοτικό» χαρακτήρα που έχουν αποδώσει οι Ευρωπαίοι στο Ουκρανικό. Εντυπωσιακή ήταν σίγουρα η «δυναμική του δρόμου», που αποκαλύφθηκε στις συγκεντρώσεις για το Ιράν το Σάββατο. Και εκεί πάντως μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία να συμφωνεί στο ότι «πρέπει» να φύγει το αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς, αλλά δεν συμφωνούν όλοι στο «πώς».
Θα ήταν απερίσκεπτα επικίνδυνο να υποστηρίξει κανείς ότι ο ιρανικός λαός, εντός και εκτός συνόρων της χώρας, υιοθετεί την πρόταση του γιου του Σάχη για επιστροφή του στη χώρα, αφού πρώτα ο Τραμπ θα την έχει βομβαρδίσει. Οι Ευρωπαίοι ευτυχώς κρατούν ακόμα αποστάσεις από μια τέτοια ιδέα.
Κώστας Αργυρός D.W