Ο κ. Τσίμαρης σχετικά σε δήλωσή του επεσήμανε:
«Η σημερινή ψηφοφορία στη Βουλή κρίνει τον χαρακτήρα και το μέλλον ενός θεμελιώδους κοινωνικού αγαθού. Για τα Ιωάννινα και την Ήπειρο, το νερό είναι η ταυτότητα του τόπου μας, η πηγή ζωής για τη λίμνη Παμβώτιδα, η βάση της κτηνοτροφίας, της αγροτικής παραγωγής και της δημόσιας υγείας.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε να νομοθετήσει προσχηματικά, καταθέτοντας το νομοσχέδιο προτού ολοκληρωθεί η δημόσια διαβούλευση για την Εθνική Στρατηγική για τα Ύδατα, αποδεικνύοντας τον υποκριτικό χαρακτήρα των διαδικασιών.
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα πολλές ΔΕΥΑ δεν προέκυψαν τυχαία. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κυβερνητικών επιλογών. Κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης, οι ΔΕΥΑ, ως ιδιαίτερα ενεργοβόρες επιχειρήσεις, αφέθηκαν ουσιαστικά χωρίς την αναγκαία κρατική στήριξη. Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της ΚΕΔΕ και της ΕΔΕΥΑ, η κυβέρνηση δεν προχώρησε σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ενίσχυσης, αντίστοιχο με εκείνο που εφαρμόστηκε σε άλλους τομείς της οικονομίας. Έτσι, οι δημοτικές επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να απορροφήσουν το αυξημένο ενεργειακό κόστος, να συσσωρεύσουν χρέη και σήμερα η ίδια η κυβέρνηση αφού τους άφησε μόνους, χρησιμοποιεί αυτή την οικονομική ασφυξία ως επιχείρημα για να δικαιολογήσει την αναδιάρθρωση που επέλεξε με το παρόν νομοσχέδιο.
Την ίδια στιγμή, αντί να κατευθύνει τους διαθέσιμους πόρους στον εκσυγχρονισμό των απαρχαιωμένων δικτύων, στη μείωση των μεγάλων απωλειών νερού, στην κατασκευή νέων έργων ύδρευσης και άρδευσης και στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας απέναντι στη λειψυδρία, επέλεξε να αλλάξει το διοικητικό μοντέλο διαχείρισης του νερού. Μάλιστα, από το Ταμείο Ανάκαμψης απεντάχθηκαν κρίσιμα έργα, όπως το μεγάλο έργο ύδρευσης Πρέβεζας – Άρτας – Λευκάδας, αλλά και σημαντικά αρδευτικά έργα, στερώντας από την Ήπειρο υποδομές που είχε άμεση ανάγκη.
Παράλληλα, η κυβέρνηση οδήγησε τις ΔΕΥΑ και τους ΤΟΕΒ/ΓΟΕΒ της Ηπείρου σε αδιέξοδο, αρνούμενη επί χρόνια να θεσπίσει ειδικό τιμολόγιο ηλεκτρικής ενέργειας και ερχόμενη σήμερα να προσφέρει κάλυψη του 75% των χρεών μόνο υπό τον όρο της υποχρεωτικής συγχώνευσής τους με μακρινούς αστικούς οργανισμούς. Η μεταφορά της άρδευσης σε εταιρικά σχήματα με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια απειλεί με σημαντικές αυξήσεις στο κόστος παραγωγής για αγρότες και κτηνοτρόφους, ενώ η υπαγωγή των υπηρεσιών ύδατος στη ΡΑΑΕΥ εισάγει μια λογική διαχείρισης που αντιμετωπίζει το νερό πρωτίστως με όρους κόστους και οικονομικής απόδοσης. Η αρχή της εγγύτητας, θεμελιώδης για τη διαχείριση ενός φυσικού πόρου άρρηκτα συνδεδεμένου με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε υδατικού διαμερίσματος, υπονομεύεται όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται μακριά από τις τοπικές κοινωνίες.
Πέρα από τις ρυθμίσεις για τη διαχείριση των υδάτων, ο κ. Τσίμαρης επισημαίνει ότι το ίδιο νομοσχέδιο περιλαμβάνει, στο Κεφάλαιο Β΄ (άρθρα 43-50), και ουσιαστικές αλλαγές στο καθεστώς πολεοδόμησης εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών, με ιδιαίτερη σημασία για τους ορεινούς όγκους της Ηπείρου. Οι νέες διατάξεις επιτρέπουν ιδιωτική πολεοδόμηση έως 200 στρέμματα σε οικισμούς που συχνά δεν ξεπερνούν τα 50-100 στρέμματα, ανοίγοντας τον δρόμο σε τουριστικές επενδύσεις μεγάλης κλίμακας αντί για ουσιαστική αναβίωση των τοπικών κοινωνιών. Χωρίς ενιαίο χωροταξικό σχεδιασμό και σύνδεση με τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια που βρίσκονται υπό εξέλιξη, ο κίνδυνος αλλοίωσης της φυσιογνωμίας ορεινών και παραδοσιακών οικισμών της περιοχής είναι υπαρκτός.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής προτείνει τη ρητή συνταγματική κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, τη δημιουργία δημόσιων διαδημοτικών φορέων ανά υδατικό διαμέρισμα, τη θεσμοθέτηση ειδικού τιμολογίου ηλεκτρικής ενέργειας και Ενεργειακών Κοινοτήτων, την οριζόντια κάλυψη του 75% των χρεών για όλους τους φορείς χωρίς εκβιαστικούς όρους, ένα γενναίο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των δικτύων και των υποδομών ύδρευσης και άρδευσης καθώς και έναν ολοκληρωμένο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό με όρους αειφορίας και βιώσιμης ανάπτυξης.
Το ΠΑΣΟΚ στέκεται σταθερά στο πλευρό των τοπικών κοινωνιών, των Δήμων και του αγροτικού κόσμου της Ηπείρου, με αταλάντευτο στόχο το νερό να παραμείνει δημόσιο, προσβάσιμο και κοινωνικά δίκαιο αγαθό. Ο αποσπασματικός σχεδιασμός δεν υπηρετεί τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών αλλά συγκεκριμένα συμφέροντα. Η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις, όμως αυτές πρέπει να σχεδιάζονται μαζί με τους πολίτες και όχι ερήμην τους.»
Tags
ΠΟΛΙΤΙΚΗ