Η εμπορευματοποίηση, τα παρατράγουδα του διδύμου Τραμπ και Ινφαντίνο δεν μπόρεσαν τελικά να καταστρέψουν το Μουντιάλ των ρεκόρ που ολοκληρώθηκε επιβεβαιώνοντας ότι αυτό που τελικά μετράει είναι η «ομάδα».
Ο Ρόντρι ήταν τελικά αυτός που δίκαια το «σήκωσε»
Πολλοί ίσως πουν ότι το ωραιότερο παιχνίδι του Μουντιάλ ήταν ο μικρός τελικός των δέκα γκολ. Η νίκη της Αγγλίας επί της Γαλλίας με 6-4 επιβεβαίωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα όμορφο άθλημα. Αλλά υπενθύμισε ότι αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα. Αν ρωτήσεις Άγγλους και Γάλλους θα σου απαντήσουν ότι θα προτιμούσαν να είχαν σηκώσει το κύπελο έστω και με ένα 0-0 και ένα «κακό παιχνίδι» που θα είχε κριθεί στα πέναλτι.
Αυτή τη χαρά την είχαν τελικά οι Ισπανοί, οι οποίοι μας υπενθύμισαν ότι πάνω από όλα τα άλλα το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό παιχνίδι. Η Ισπανία ήταν η πιο «ομάδα» του τουρνουά, ξεκίνησε με τραυματία τον μεγάλο της σταρ, τον Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος ακόμα και όταν μπήκε στην ομάδα δεν μπόρεσε να βρει ρυθμό για να δείξει όσα μπορεί. Αλλά δεν χρειάστηκε τελικά και υπάρχουν ακόμα αρκετά Μουντιάλ μπροστά του για να λάμψει.
Αν ο Μέσι ήταν τενίστας
Το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του κανόνες
Ο απολογισμός του Μουντιάλ ποδοσφαιρικά είναι πάντως θετικός. Υπήρξαν ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν, ομάδες που κέρδισαν συμπάθειες, παιχνίδια που συγκίνησαν με μεγάλες ανατροπές. Η στέψη της Ισπανίας ήταν μια στιγμή ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Όπως συμβαίνει σε κάθε διοργάνωση «βαφτίστηκαν» νέοι ήρωες και αντιήρωες. Τα γήπεδα ήταν γεμάτα παρά τα τσουχτερά εισιτήρια, η ατμόσφαιρα ήταν... ζεστή ακόμα και σε αγώνες που γίνονταν μέσα στο καταμεσήμερο σε συνθήκες καύσωνα. Η επέκταση στις 48 ομάδες λειτούργησε και ως μάθημα γεωγραφίας. Μας βοήθησε έτσι να γνωρίσουμε άγνωστα μέρη και πρόσωπα.
Ίσως θα άξιζε να γίνουν λίγο περισσότερα παιχνίδια στο Μεξικό, όπου ο κόσμος αγαπά το ποδόσφαιρο πολύ πιο παθιασμένα από ό,τι στις ΗΠΑ, όπου τον τόνο έδωσαν (ευτυχώς) οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς για να υπογραμμίσουν την σημασία της πολυπολιτισμικότητας μιας χώρας που τώρα ο πρόεδρός της θέλει να την κλείσει στο καβούκι της.
«Μαζεμένος» ο Τραμπ
Ο Ρόντρι ήταν τελικά αυτός που δίκαια το «σήκωσε»
Πολλοί ίσως πουν ότι το ωραιότερο παιχνίδι του Μουντιάλ ήταν ο μικρός τελικός των δέκα γκολ. Η νίκη της Αγγλίας επί της Γαλλίας με 6-4 επιβεβαίωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα όμορφο άθλημα. Αλλά υπενθύμισε ότι αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα. Αν ρωτήσεις Άγγλους και Γάλλους θα σου απαντήσουν ότι θα προτιμούσαν να είχαν σηκώσει το κύπελο έστω και με ένα 0-0 και ένα «κακό παιχνίδι» που θα είχε κριθεί στα πέναλτι.
Αυτή τη χαρά την είχαν τελικά οι Ισπανοί, οι οποίοι μας υπενθύμισαν ότι πάνω από όλα τα άλλα το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό παιχνίδι. Η Ισπανία ήταν η πιο «ομάδα» του τουρνουά, ξεκίνησε με τραυματία τον μεγάλο της σταρ, τον Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος ακόμα και όταν μπήκε στην ομάδα δεν μπόρεσε να βρει ρυθμό για να δείξει όσα μπορεί. Αλλά δεν χρειάστηκε τελικά και υπάρχουν ακόμα αρκετά Μουντιάλ μπροστά του για να λάμψει.
Αν ο Μέσι ήταν τενίστας
Ο καλύτερος παίκτης του κόσμου δεν μπορούσε να το «πάρει» μόνος του
Η διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις δύο φιναλίστ ήταν τόσο εκκωφαντική όσο ποτέ ίσως ξανά στο παρελθόν. Αν ο Μέσι ήταν τενίστας πιθανώς δεν θα έχανε ποτέ μέχρι να αποφασίσει να σταματήσει να αγωνίζεται. Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν αρκεί μόνο ένας. Η Αργεντινή δεν θα έφτανε ποτέ χωρίς αυτόν στον τελικό. Ίσως μάλιστα να ήταν καλύτερα να μην είχε φτάσει καν εκεί. Θα γλυτώναμε από το βάσανο να βλέπουμε μια ομάδα να αγωνίζεται απέναντι σε μια παρέα «σκληρών αγοριών» που πίστεψαν ότι μπορούν να κατακτήσουν την κορυφή με κλωτσιές και σπρωξίματα και κάποια μαγική στιγμή του Λίο.
Η απόφαση του Γερμανού Τόμας Τούχελ να κηρύξει «άτακτη υποχώρηση» για τα τρία λιοντάρια της Αγγλίας στον ημιτελικό μας στέρησε την ευκαιρία ενός πιο ισορροπημένου τελικού και θα μείνει στην ιστορία ως μια δεύτερη «γερμανική αποτυχία» αυτού του Μουντιάλ, μετά την κατάρρευση της Νατσιονάλμανσαφτ του Νάγκελσμαν.
Η διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις δύο φιναλίστ ήταν τόσο εκκωφαντική όσο ποτέ ίσως ξανά στο παρελθόν. Αν ο Μέσι ήταν τενίστας πιθανώς δεν θα έχανε ποτέ μέχρι να αποφασίσει να σταματήσει να αγωνίζεται. Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν αρκεί μόνο ένας. Η Αργεντινή δεν θα έφτανε ποτέ χωρίς αυτόν στον τελικό. Ίσως μάλιστα να ήταν καλύτερα να μην είχε φτάσει καν εκεί. Θα γλυτώναμε από το βάσανο να βλέπουμε μια ομάδα να αγωνίζεται απέναντι σε μια παρέα «σκληρών αγοριών» που πίστεψαν ότι μπορούν να κατακτήσουν την κορυφή με κλωτσιές και σπρωξίματα και κάποια μαγική στιγμή του Λίο.
Η απόφαση του Γερμανού Τόμας Τούχελ να κηρύξει «άτακτη υποχώρηση» για τα τρία λιοντάρια της Αγγλίας στον ημιτελικό μας στέρησε την ευκαιρία ενός πιο ισορροπημένου τελικού και θα μείνει στην ιστορία ως μια δεύτερη «γερμανική αποτυχία» αυτού του Μουντιάλ, μετά την κατάρρευση της Νατσιονάλμανσαφτ του Νάγκελσμαν.
Το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του κανόνες
Ένα γκολ για την αιωνιότητα
Ο απολογισμός του Μουντιάλ ποδοσφαιρικά είναι πάντως θετικός. Υπήρξαν ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν, ομάδες που κέρδισαν συμπάθειες, παιχνίδια που συγκίνησαν με μεγάλες ανατροπές. Η στέψη της Ισπανίας ήταν μια στιγμή ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Όπως συμβαίνει σε κάθε διοργάνωση «βαφτίστηκαν» νέοι ήρωες και αντιήρωες. Τα γήπεδα ήταν γεμάτα παρά τα τσουχτερά εισιτήρια, η ατμόσφαιρα ήταν... ζεστή ακόμα και σε αγώνες που γίνονταν μέσα στο καταμεσήμερο σε συνθήκες καύσωνα. Η επέκταση στις 48 ομάδες λειτούργησε και ως μάθημα γεωγραφίας. Μας βοήθησε έτσι να γνωρίσουμε άγνωστα μέρη και πρόσωπα.
Ίσως θα άξιζε να γίνουν λίγο περισσότερα παιχνίδια στο Μεξικό, όπου ο κόσμος αγαπά το ποδόσφαιρο πολύ πιο παθιασμένα από ό,τι στις ΗΠΑ, όπου τον τόνο έδωσαν (ευτυχώς) οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς για να υπογραμμίσουν την σημασία της πολυπολιτισμικότητας μιας χώρας που τώρα ο πρόεδρός της θέλει να την κλείσει στο καβούκι της.
«Μαζεμένος» ο Τραμπ
Το δίδυμο Ινφαντίνο-Τραμπ προκάλεσε πολλές συζητήσεις
Ο Τραμπ απέφυγε πάντως να εμφανιστεί στα γήπεδα πριν από τον τελικό. Ίσως να κατάλαβε ότι μια υπερβολική του παρουσία θα έκανε κακό και στον ίδιο, εκτός από τη διοργάνωση. Ο «άνθρωπός» του, ο Τζιάνι Ινφαντίνο συνέχισε να κινεί τα νήματα όμως. Σε αυτούς τους δυο οφείλουμε και την στιγμή που απείλησε να αμαυρώσει τη διοργάνωση με την ακύρωση της τιμωρίας του Αμερικανού επιθετικού Φόλαριν Μπάλογκαν. Ευτυχώς σταμάτησαν εκεί. Το ότι κάποιες ομάδες έφυγαν με την αίσθηση της αδικίας δεν είναι πάντως κάτι καινούριο.
Ο Ινφαντίνο δεν έδειξε να ενοχλείται όμως με αυτό. Οικονομικά το Μουντιάλ ήταν μια επιτυχία για την FIFA. Ο γιγαντισμός θα συνεχιστεί και το 2030 με παιχνίδια σε συνολικά έξι χώρες σε τρεις ηπείρους. Η τάση αυτή δεν φαίνεται να αναστρέφεται. Η μπάλα άντεξε τα χτυπήματα. Προς το παρόν και με τη βοήθεια και της Ισπανίας που έδειξε τι είναι αυτό που μετράει. Όσοι προέβλεπαν ένα «κακό Μουντιάλ» δεν δικαιώθηκαν. Αλλά το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του κανόνες. Δεν είναι 100% συμβατοί με τα σχέδια της κλίκας του Ινφαντίνο. Ίσως κάποια στιγμή η μπάλα να τους εκδικηθεί, όπως συνηθίζουν να λένε οι προπονητές. Θυμηθείτε τον Πλατινί και τον Μπλάτερ.
Ο Τραμπ απέφυγε πάντως να εμφανιστεί στα γήπεδα πριν από τον τελικό. Ίσως να κατάλαβε ότι μια υπερβολική του παρουσία θα έκανε κακό και στον ίδιο, εκτός από τη διοργάνωση. Ο «άνθρωπός» του, ο Τζιάνι Ινφαντίνο συνέχισε να κινεί τα νήματα όμως. Σε αυτούς τους δυο οφείλουμε και την στιγμή που απείλησε να αμαυρώσει τη διοργάνωση με την ακύρωση της τιμωρίας του Αμερικανού επιθετικού Φόλαριν Μπάλογκαν. Ευτυχώς σταμάτησαν εκεί. Το ότι κάποιες ομάδες έφυγαν με την αίσθηση της αδικίας δεν είναι πάντως κάτι καινούριο.
Ο Ινφαντίνο δεν έδειξε να ενοχλείται όμως με αυτό. Οικονομικά το Μουντιάλ ήταν μια επιτυχία για την FIFA. Ο γιγαντισμός θα συνεχιστεί και το 2030 με παιχνίδια σε συνολικά έξι χώρες σε τρεις ηπείρους. Η τάση αυτή δεν φαίνεται να αναστρέφεται. Η μπάλα άντεξε τα χτυπήματα. Προς το παρόν και με τη βοήθεια και της Ισπανίας που έδειξε τι είναι αυτό που μετράει. Όσοι προέβλεπαν ένα «κακό Μουντιάλ» δεν δικαιώθηκαν. Αλλά το ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του κανόνες. Δεν είναι 100% συμβατοί με τα σχέδια της κλίκας του Ινφαντίνο. Ίσως κάποια στιγμή η μπάλα να τους εκδικηθεί, όπως συνηθίζουν να λένε οι προπονητές. Θυμηθείτε τον Πλατινί και τον Μπλάτερ.
Κώστας Αργυρός -D.W