Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξασφάλισαν μερική δικαστική νίκη για ένα μοναδικό αρχείο που τεκμηριώνει τις διώξεις από τους Ναζί. Αποκαλυπτήρια μνημείου για τα θύματα στο Βερολίνο.
Η Αννεμαρί Κούσεροου ήταν η μεγαλύτερη από 11 παιδιά που, μαζί με τους γονείς τους, διώχθηκαν από τους Ναζί
Το Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γερμανίας (BGH) αποφάνθηκε υπέρ των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε μια διαμάχη σχετικά με ένα μοναδικό αρχείο που τεκμηριώνει σχολαστικά τις διώξεις των μελών του με φωτογραφίες, επιστολές, αναφορές από τη μυστική αστυνομία (Γκεστάπο), εντάλματα σύλληψης και θανατικές καταδίκες.
Η θρησκευτική κοινότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν μία από τις ομάδες που διώχθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Από το 1933 έως το 1945 περίπου 15.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά διώχθηκαν σε όλη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη. Περίπου 4.500 στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου αναγκάστηκαν να φορούν μωβ τρίγωνα. Πάνω από 1.800 δολοφονήθηκαν.
Η Αννεμαρί Κούσεροου, η οποία έπεσε και η ίδια θύμα ναζιστικών διώξεων και πέθανε το 2005, κληροδότησε το ιδιωτικό της αρχείο σε ένα παράρτημα των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία. Ωστόσο, το 2009, ένας από τους αδελφούς της πούλησε περισσότερα από 1.000 έγγραφα στο Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας της Μπούντεσβερ στη Δρέσδη και διαβεβαίωσε ότι ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν έκτοτε εμπλακεί σε μια πολυετή νομική διαμάχη με το γερμανικό κράτος για την επιστροφή του αρχείου.
Περίπου 4.500 Μάρτυρες του Ιεχωβά στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης
«Να μαθαίνεις ότι εδώ ήταν μια οικογένεια που διώχθηκε από τους Ναζί και ότι έχεις μια ρητά εκφρασμένη βούληση της Αννεμαρί Κούσεροου, η οποία διώχθηκε, φυλακίστηκε και δηλώνει σαφώς τι πρέπει να συμβεί με αυτό το αρχείο που συνέλεξε σχολαστικά, από ηθικής άποψης είναι σαφές πού πρέπει να βρίσκεται αυτό το αρχείο», δήλωσε ο Σεμπάστιαν Στοκ, εκπρόσωπος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία.
Η ιδεολογία του «αίματος και της γης»
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ένα απότοκο του κινήματος των Διεθνών Σπουδαστών της Βίβλου που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1870. Πολλοί από τους ιεραποστόλους τους ταξίδεψαν στην Ευρώπη. Μέχρι το 1933, πάνω από 25.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά ζούσαν στο Γερμανικό Ράιχ, και το ανατολικό κρατίδιο της Σαξονίας φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη κοινότητα της Ευρώπης. Τόσο η Προτεσταντική όσο και η Καθολική Εκκλησία στη Γερμανία αντιτάχθηκαν στην ομάδα, γνωστή ως Διεθνείς Σπουδαστές της Βίβλου και Ειλικρινείς Σπουδαστές της Βίβλου, και από το 1931, ως Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Πριν οι Ναζί ανέλθουν στην εξουσία το 1933, οι Σπουδαστές της Βίβλου έγιναν στόχος του γερμανικού εθνοτικού-εθνικιστικού κινήματος «völkisch» (φολκισμός) που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και το οποίο θεωρούσε τον γερμανικό λαό ως μια «φυλετικά καθαρή» κοινότητα δεμένη με τη γη ως μέρος της λεγόμενης ιδεολογίας του «αίματος και της γης». Διαδόθηκε η αβάσιμη προπαγάνδα ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χρηματοδοτήθηκαν από τον «Παγκόσμιο Εβραϊσμό» ή από μια διεθνή εβραϊκή συνωμοσία.
Γεννημένη στην πόλη Μπόχουμ της δυτικής Γερμανίας το 1913, η Αννεμαρί Κούσεροου ήταν η μεγαλύτερη από 11 παιδιά που, μαζί με τους γονείς τους, θα φυλακίζονταν από το ναζιστικό καθεστώς. Το 1931 η οικογένεια μετακόμισε στην κοντινή πόλη Μπαντ Λίπσπρινγκε, όπου ο πατέρας της Κούσεροου την ενθάρρυνε να καταγράψει τον συστηματικό διωγμό τους.
Εκτελέσεις αντιρρησιών συνείδησης
Οι Ναζί στοχοποίησαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά επειδή δεν ήταν πρόθυμοι να ορκιστούν πίστη στο ναζιστικό κράτος και στον Αδόλφο Χίτλερ. Πιστεύουν ότι η κύρια αφοσίωσή τους είναι στον Θεό, και όχι σε κάποια κυβέρνηση ή ανθρώπινο ηγέτη. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν έκαναν τον ναζιστικό χαιρετισμό, δεν ήθελαν να γίνουν μέλη οποιασδήποτε ναζιστικής οργάνωσης ή ιδρύματος και αρνούνταν να καταταγούν στον στρατό λόγω του θρησκευτικού τους ειρηνισμού. Ήταν η μεγαλύτερη ομάδα που αρνήθηκε τη στρατιωτική θητεία στο Τρίτο Ράιχ.
Σχεδόν 300 νεαροί άνδρες εκτελέστηκαν από τους Ναζί επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν, συμπεριλαμβανομένων δύο αδελφών της Αννεμαρί. Οι εκτελέσεις αντιρρησιών συνείδησης είναι ένας λόγος για τον οποίο το δικαίωμα άρνησης της στρατιωτικής θητείας κατοχυρώνεται πλέον στον Θεμελιώδη Νόμο της Γερμανίας. «Τα αδέρφια μου πέθαναν επειδή αρνήθηκαν να κάνουν στρατιωτική θητεία. Δεν θεωρώ σωστό ότι ένα στρατιωτικό μουσείο είναι το ιδανικό μέρος για να φυλάσσεται αυτή η ιστορική κληρονομιά», δήλωσε ο Πάουλ-Γκέρχαρντ Κούσεροου, ο μικρότερος αδελφός, στους New York Times το 2022.
Το Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο στην Καρλσρούη αποφάνθηκε στις 26 Ιουνίου ότι ο αδελφός της Αννεμαρί, Χανς-Βέρνερ, είχε πάρει στην κατοχή του το αρχείο χωρίς άδεια και ότι στην περίπτωση ενός «μοναδικού, ιστορικά σημαντικού αρχείου», το κράτος δεν μπορεί απλώς να βασίζεται στις διαβεβαιώσεις ενός πωλητή και έχει καθήκον να διερευνήσει. Το Ανώτερο Περιφερειακό Δικαστήριο στην Κολωνία θα καθορίσει τώρα εάν η Αννεμαρί ήταν η μοναδική ιδιοκτήτρια των εγγράφων και εάν τέθηκαν επαρκή ερωτήματα σχετικά με το δικαίωμα του αδελφού της να πουλήσει το αρχείο.
Μνημείο στο Βερολίνο και κριτική
Η απόφαση ήρθε μόλις δύο ημέρες μετά τα αποκαλυπτήρια ενός νέου μνημείου στο Βερολίνο για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Ναζί. Η χάλκινη στήλη ύψους σχεδόν πέντε μέτρων βρίσκεται στο πάρκο Τίεργκαρτεν της πρωτεύουσας, όπου ομάδες Μαρτύρων του Ιεχωβά συναντιόντουσαν για να οργανώσουν αντιστασιακές δραστηριότητες. Τα μέλη συνελήφθησαν από την Γκεστάπο στη λίμνη με τα χρυσόψαρα του πάρκου το 1936.
Ωστόσο, το νέο μνημείο στο Βερολίνο έχει προκαλέσει κριτική. Ο διακεκριμένος ιστορικός Τιμ Μπ. Μίλερ σε άρθρο γνώμης για την εφημερίδα Frankfurter Allgemeineυποστηρίζει ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που διώχθηκαν από τους Ναζί δεν έχουν νόμιμη εκπροσώπηση σήμερα. Το κίνημα των Φοιτητών της Βίβλου σημαδεύτηκε από διάφορα σχίσματα και, σύμφωνα με τον Μίλερ, δεν υπάρχει άμεση συνέχεια μεταξύ εκείνων που διώχθηκαν από τους Ναζί και των μεταγενέστερων Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο Μίλερ γράφει ότι το μνημείο παρουσιάζει μια «μονόπλευρη αφήγηση», όπου «καλά οργανωμένες φωνές πνίγουν την ιστορική πολλαπλότητα και ορισμένα από τα θύματα δεν εκπροσωπούνται».
Η συγγραφέας Στέφανι ντε Βελάσκο έχει επίσης επικρίνει το μνημείο. Έχει γράψει εκτενώς για την ανατροφή της στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους οποίους περιγράφει ως «ολοκληρωτική» αίρεση. «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν θύματα των Ναζί· δεν το αμφισβητώ αυτό. Θα προτιμούσα όμως ένα μνημείο που να επικεντρώνεται στην ατομικότητα των θυμάτων και στα ακούσια βάσανά τους – όχι στο ηρωικό σθένος τους», έγραψε στο περιοδικό Der Spiegel.
ΛΔΓ: Διωγμοί επιζώντων στρατοπέδων συγκέντρωσης
Ο διωγμός των Μαρτύρων του Ιεχωβά δεν τελείωσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Συνεχίστηκε στη σοβιετικά κατεχόμενη Γερμανία και εντάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (1949-1990). Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη σοβιετικά κατεχόμενη Γερμανία αρχικά μπορούσαν να εκτελούν εκκλησιαστικές λειτουργίες. Σε όσους είχαν φυλακιστεί ή κρατούνταν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης δόθηκαν επίσης επίσημα έγγραφα που τους αναγνώριζαν ως θύματα του φασισμού.
«Αυτό άλλαξε γύρω στο 1947 και στη συνέχεια εισήχθη απαγόρευση το 1950 στη θρησκευτική κοινότητα στη ΛΔΓ. «Το επίσημο καθεστώς των θυμάτων του φασισμού στη συνέχεια ανακλήθηκε», δήλωσε ο ιστορικός Φαλκ Μπερς στην DW. «Υπήρξαν ακόμα και περιπτώσεις όπου ο χρόνος σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης καταμετρήθηκε από τις αρχές της ΛΔΓ ως προηγούμενο ποινικό αδίκημα».
Συνολικά 6.740 Μάρτυρες του Ιεχωβά φυλακίστηκαν στη σοβιετική ζώνη κατοχής και αργότερα στη ΛΔΓ. 65 πέθαναν υπό κράτηση, περίπου οι μισοί από τους οποίους είχαν περάσει χρόνο σε ναζιστικά στρατόπεδα. «Γνωρίζουμε ότι πάνω από 600 άνδρες και γυναίκες διώχθηκαν τόσο από το ναζιστικό καθεστώς όσο και από το καθεστώς της ΛΔΓ. Περίπου 400 ήταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή φυλακίστηκαν και από τα δύο καθεστώτα», δήλωσε ο Μπερς.
Χέλεν Γουίτλ
Επιμέλεια: Ιοκάστη Κροντήρη -D.W
Η Αννεμαρί Κούσεροου ήταν η μεγαλύτερη από 11 παιδιά που, μαζί με τους γονείς τους, διώχθηκαν από τους Ναζί
Το Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γερμανίας (BGH) αποφάνθηκε υπέρ των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε μια διαμάχη σχετικά με ένα μοναδικό αρχείο που τεκμηριώνει σχολαστικά τις διώξεις των μελών του με φωτογραφίες, επιστολές, αναφορές από τη μυστική αστυνομία (Γκεστάπο), εντάλματα σύλληψης και θανατικές καταδίκες.
Η θρησκευτική κοινότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν μία από τις ομάδες που διώχθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Από το 1933 έως το 1945 περίπου 15.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά διώχθηκαν σε όλη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη. Περίπου 4.500 στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου αναγκάστηκαν να φορούν μωβ τρίγωνα. Πάνω από 1.800 δολοφονήθηκαν.
Η Αννεμαρί Κούσεροου, η οποία έπεσε και η ίδια θύμα ναζιστικών διώξεων και πέθανε το 2005, κληροδότησε το ιδιωτικό της αρχείο σε ένα παράρτημα των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία. Ωστόσο, το 2009, ένας από τους αδελφούς της πούλησε περισσότερα από 1.000 έγγραφα στο Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας της Μπούντεσβερ στη Δρέσδη και διαβεβαίωσε ότι ήταν ο νόμιμος ιδιοκτήτης. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν έκτοτε εμπλακεί σε μια πολυετή νομική διαμάχη με το γερμανικό κράτος για την επιστροφή του αρχείου.
Περίπου 4.500 Μάρτυρες του Ιεχωβά στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης«Να μαθαίνεις ότι εδώ ήταν μια οικογένεια που διώχθηκε από τους Ναζί και ότι έχεις μια ρητά εκφρασμένη βούληση της Αννεμαρί Κούσεροου, η οποία διώχθηκε, φυλακίστηκε και δηλώνει σαφώς τι πρέπει να συμβεί με αυτό το αρχείο που συνέλεξε σχολαστικά, από ηθικής άποψης είναι σαφές πού πρέπει να βρίσκεται αυτό το αρχείο», δήλωσε ο Σεμπάστιαν Στοκ, εκπρόσωπος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία.
Η ιδεολογία του «αίματος και της γης»
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ένα απότοκο του κινήματος των Διεθνών Σπουδαστών της Βίβλου που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1870. Πολλοί από τους ιεραποστόλους τους ταξίδεψαν στην Ευρώπη. Μέχρι το 1933, πάνω από 25.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά ζούσαν στο Γερμανικό Ράιχ, και το ανατολικό κρατίδιο της Σαξονίας φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη κοινότητα της Ευρώπης. Τόσο η Προτεσταντική όσο και η Καθολική Εκκλησία στη Γερμανία αντιτάχθηκαν στην ομάδα, γνωστή ως Διεθνείς Σπουδαστές της Βίβλου και Ειλικρινείς Σπουδαστές της Βίβλου, και από το 1931, ως Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Πριν οι Ναζί ανέλθουν στην εξουσία το 1933, οι Σπουδαστές της Βίβλου έγιναν στόχος του γερμανικού εθνοτικού-εθνικιστικού κινήματος «völkisch» (φολκισμός) που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και το οποίο θεωρούσε τον γερμανικό λαό ως μια «φυλετικά καθαρή» κοινότητα δεμένη με τη γη ως μέρος της λεγόμενης ιδεολογίας του «αίματος και της γης». Διαδόθηκε η αβάσιμη προπαγάνδα ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χρηματοδοτήθηκαν από τον «Παγκόσμιο Εβραϊσμό» ή από μια διεθνή εβραϊκή συνωμοσία.
Γεννημένη στην πόλη Μπόχουμ της δυτικής Γερμανίας το 1913, η Αννεμαρί Κούσεροου ήταν η μεγαλύτερη από 11 παιδιά που, μαζί με τους γονείς τους, θα φυλακίζονταν από το ναζιστικό καθεστώς. Το 1931 η οικογένεια μετακόμισε στην κοντινή πόλη Μπαντ Λίπσπρινγκε, όπου ο πατέρας της Κούσεροου την ενθάρρυνε να καταγράψει τον συστηματικό διωγμό τους.
Η Αννεμαρί Κούσεροου κατέγραψε σχολαστικά τον διωγμό της οικογένειάς της
Οι Ναζί επέβαλαν απαγόρευση σε εθνικό επίπεδο στους Σπουδαστές της Βίβλου το 1935, αφότου αρκετά γερμανικά κρατίδια, μεταξύ των οποίων η Πρωσία και η Βαυαρία, είχαν ήδη επιβάλει περιφερειακούς περιορισμούς. Τα μέλη της ομάδας απολύθηκαν από τη δημόσια διοίκηση, έχασαν τις δουλειές και τις συντάξεις τους και υπέστησαν κύματα μαζικών συλλήψεων.
Για να βρει δουλειά, η Κούσεροου μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου μπόρεσε να επισκεφτεί τον μικρότερο αδελφό της Βόλφγκανγκ, ο οποίος ήταν στη φυλακή ως αντιρρησίας συνείδησης. Η Κούσεροου συνελήφθη στο Βερολίνο στις 25 Οκτωβρίου 1944 και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης επειδή συζήτησε για την πίστη της και επειδή κατείχε τα έντυπα της ομάδας. Ο αδελφός της, Καρλ-Χάιντς Κούσεροου, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου και πέθανε σε ηλικία 28 ετών το 1946.
Οι Ναζί επέβαλαν απαγόρευση σε εθνικό επίπεδο στους Σπουδαστές της Βίβλου το 1935, αφότου αρκετά γερμανικά κρατίδια, μεταξύ των οποίων η Πρωσία και η Βαυαρία, είχαν ήδη επιβάλει περιφερειακούς περιορισμούς. Τα μέλη της ομάδας απολύθηκαν από τη δημόσια διοίκηση, έχασαν τις δουλειές και τις συντάξεις τους και υπέστησαν κύματα μαζικών συλλήψεων.
Για να βρει δουλειά, η Κούσεροου μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου μπόρεσε να επισκεφτεί τον μικρότερο αδελφό της Βόλφγκανγκ, ο οποίος ήταν στη φυλακή ως αντιρρησίας συνείδησης. Η Κούσεροου συνελήφθη στο Βερολίνο στις 25 Οκτωβρίου 1944 και καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης επειδή συζήτησε για την πίστη της και επειδή κατείχε τα έντυπα της ομάδας. Ο αδελφός της, Καρλ-Χάιντς Κούσεροου, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου και πέθανε σε ηλικία 28 ετών το 1946.
Εκτελέσεις αντιρρησιών συνείδησης
Οι Ναζί στοχοποίησαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά επειδή δεν ήταν πρόθυμοι να ορκιστούν πίστη στο ναζιστικό κράτος και στον Αδόλφο Χίτλερ. Πιστεύουν ότι η κύρια αφοσίωσή τους είναι στον Θεό, και όχι σε κάποια κυβέρνηση ή ανθρώπινο ηγέτη. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν έκαναν τον ναζιστικό χαιρετισμό, δεν ήθελαν να γίνουν μέλη οποιασδήποτε ναζιστικής οργάνωσης ή ιδρύματος και αρνούνταν να καταταγούν στον στρατό λόγω του θρησκευτικού τους ειρηνισμού. Ήταν η μεγαλύτερη ομάδα που αρνήθηκε τη στρατιωτική θητεία στο Τρίτο Ράιχ.
Σχεδόν 300 νεαροί άνδρες εκτελέστηκαν από τους Ναζί επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν, συμπεριλαμβανομένων δύο αδελφών της Αννεμαρί. Οι εκτελέσεις αντιρρησιών συνείδησης είναι ένας λόγος για τον οποίο το δικαίωμα άρνησης της στρατιωτικής θητείας κατοχυρώνεται πλέον στον Θεμελιώδη Νόμο της Γερμανίας. «Τα αδέρφια μου πέθαναν επειδή αρνήθηκαν να κάνουν στρατιωτική θητεία. Δεν θεωρώ σωστό ότι ένα στρατιωτικό μουσείο είναι το ιδανικό μέρος για να φυλάσσεται αυτή η ιστορική κληρονομιά», δήλωσε ο Πάουλ-Γκέρχαρντ Κούσεροου, ο μικρότερος αδελφός, στους New York Times το 2022.
Το Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο στην Καρλσρούη αποφάνθηκε στις 26 Ιουνίου ότι ο αδελφός της Αννεμαρί, Χανς-Βέρνερ, είχε πάρει στην κατοχή του το αρχείο χωρίς άδεια και ότι στην περίπτωση ενός «μοναδικού, ιστορικά σημαντικού αρχείου», το κράτος δεν μπορεί απλώς να βασίζεται στις διαβεβαιώσεις ενός πωλητή και έχει καθήκον να διερευνήσει. Το Ανώτερο Περιφερειακό Δικαστήριο στην Κολωνία θα καθορίσει τώρα εάν η Αννεμαρί ήταν η μοναδική ιδιοκτήτρια των εγγράφων και εάν τέθηκαν επαρκή ερωτήματα σχετικά με το δικαίωμα του αδελφού της να πουλήσει το αρχείο.
Μνημείο στο Βερολίνο και κριτική
Το μνημείο στο Βερολίνο για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς
Η απόφαση ήρθε μόλις δύο ημέρες μετά τα αποκαλυπτήρια ενός νέου μνημείου στο Βερολίνο για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Ναζί. Η χάλκινη στήλη ύψους σχεδόν πέντε μέτρων βρίσκεται στο πάρκο Τίεργκαρτεν της πρωτεύουσας, όπου ομάδες Μαρτύρων του Ιεχωβά συναντιόντουσαν για να οργανώσουν αντιστασιακές δραστηριότητες. Τα μέλη συνελήφθησαν από την Γκεστάπο στη λίμνη με τα χρυσόψαρα του πάρκου το 1936.
Ωστόσο, το νέο μνημείο στο Βερολίνο έχει προκαλέσει κριτική. Ο διακεκριμένος ιστορικός Τιμ Μπ. Μίλερ σε άρθρο γνώμης για την εφημερίδα Frankfurter Allgemeineυποστηρίζει ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που διώχθηκαν από τους Ναζί δεν έχουν νόμιμη εκπροσώπηση σήμερα. Το κίνημα των Φοιτητών της Βίβλου σημαδεύτηκε από διάφορα σχίσματα και, σύμφωνα με τον Μίλερ, δεν υπάρχει άμεση συνέχεια μεταξύ εκείνων που διώχθηκαν από τους Ναζί και των μεταγενέστερων Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο Μίλερ γράφει ότι το μνημείο παρουσιάζει μια «μονόπλευρη αφήγηση», όπου «καλά οργανωμένες φωνές πνίγουν την ιστορική πολλαπλότητα και ορισμένα από τα θύματα δεν εκπροσωπούνται».
Η συγγραφέας Στέφανι ντε Βελάσκο έχει επίσης επικρίνει το μνημείο. Έχει γράψει εκτενώς για την ανατροφή της στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους οποίους περιγράφει ως «ολοκληρωτική» αίρεση. «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν θύματα των Ναζί· δεν το αμφισβητώ αυτό. Θα προτιμούσα όμως ένα μνημείο που να επικεντρώνεται στην ατομικότητα των θυμάτων και στα ακούσια βάσανά τους – όχι στο ηρωικό σθένος τους», έγραψε στο περιοδικό Der Spiegel.
ΛΔΓ: Διωγμοί επιζώντων στρατοπέδων συγκέντρωσης
Ο διωγμός των Μαρτύρων του Ιεχωβά δεν τελείωσε με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945. Συνεχίστηκε στη σοβιετικά κατεχόμενη Γερμανία και εντάθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (1949-1990). Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη σοβιετικά κατεχόμενη Γερμανία αρχικά μπορούσαν να εκτελούν εκκλησιαστικές λειτουργίες. Σε όσους είχαν φυλακιστεί ή κρατούνταν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης δόθηκαν επίσης επίσημα έγγραφα που τους αναγνώριζαν ως θύματα του φασισμού.
«Αυτό άλλαξε γύρω στο 1947 και στη συνέχεια εισήχθη απαγόρευση το 1950 στη θρησκευτική κοινότητα στη ΛΔΓ. «Το επίσημο καθεστώς των θυμάτων του φασισμού στη συνέχεια ανακλήθηκε», δήλωσε ο ιστορικός Φαλκ Μπερς στην DW. «Υπήρξαν ακόμα και περιπτώσεις όπου ο χρόνος σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης καταμετρήθηκε από τις αρχές της ΛΔΓ ως προηγούμενο ποινικό αδίκημα».
Συνολικά 6.740 Μάρτυρες του Ιεχωβά φυλακίστηκαν στη σοβιετική ζώνη κατοχής και αργότερα στη ΛΔΓ. 65 πέθαναν υπό κράτηση, περίπου οι μισοί από τους οποίους είχαν περάσει χρόνο σε ναζιστικά στρατόπεδα. «Γνωρίζουμε ότι πάνω από 600 άνδρες και γυναίκες διώχθηκαν τόσο από το ναζιστικό καθεστώς όσο και από το καθεστώς της ΛΔΓ. Περίπου 400 ήταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή φυλακίστηκαν και από τα δύο καθεστώτα», δήλωσε ο Μπερς.
Χέλεν Γουίτλ
Επιμέλεια: Ιοκάστη Κροντήρη -D.W
Tags
ΕΥΡΩΠΗ